Nietzsce, İnsan ve Köprü: Gel dememeli hiçkimseye…

Hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiçbir şey engellemiyormuş gibi görünür, bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar.  Ama tam sen bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam : “bu köprüyü geçip bana gelir misin?”

İşte o anda artık bunu istemeyiverirsin,  sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın.

O andan itibaren aramıza dağlar ve azgın nehirler girer, bizi ayıran ve birbirimize yabancılaştıran duvarlar bitiverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız.

Ama o küçücük köprüyü düşündüğünde sözcüklere sığmayacak kadar büyüyüverir gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın…

Nieztsche her zaman olduğu gibi yine haklı çıktı. Bir kez daha gördüm insanlara “gel” dememek gerektiğini: İnsanlara “git” demeli, “asla gelme” demeli…

Ancak “git” dediğinizde geliyor insanlar yanınıza, böyle olunca da bir değerleri kalmıyor. Ne yazık ki  bunun farkına bile varamıyorlar!

Takip edin!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir